| Geregisseerd door |
Jean Pierre Dardenne, Luc Dardenne |
| Productie | Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne en Denis Freyd |
| Speelduur | 100 minuten |
| Bioscoop-release | 14/09/2005 |
| Verdeler | Cinéart |
We mogen fier zijn op de Belgische cinema, in elk geval meer dan op het Belgisch voetbal. De Dardenne-broers ("Le Fils") doen het nog maar eens met "L'enfant", dit jaar al bekroond met de Gouden Palm in Cannes. We hebben niet alle films binnen Competitie gezien, dus kunnen niet oordelen of het ook onze eerste keuze zou geweest zijn maar vast staat dat dit een sterke film is. We mogen de filmgoden dankbaar zijn dat dit soort cinema nog gewaardeerd wordt eigenlijk, want "L'enfant" wijkt af van wat onze filmmaag elke week opnieuw te verteren krijgt. Voorgekauwde heldenverhalen waarvan je al de afloop kent na x minuten, romantische niemendalletjes met een 100 %-tevredenheidsgarantie voor de romantici onder de kijkers, films die hun succes voor heel wat procenten te danken hebben aan de vakkundigheid, ervaring en inventiviteit van de mensen op
de afdeling marketing, de aanwezigheid van gekende en heel dik overbetaalde koppen,...
Je hebt al begrepen dat "L'enfant" in geen van de vermelde categorieén thuishoort en nu als een frisse wind door de (zelfs Kinepolis-)zalen waait, gehuld in een Cinemanie-kleedje. De Dardennes hebben al die hulde te danken aan verschillende dingen. Ten eerste wijkt ook deze film qua verhaal terug af van het gros van de films, zoals daarnet al aangehaald. Ten tweede wordt de film gekenmerkt door een zalige zin voor realisme die bijzonder overtuigend in sterke acteerprestaties wordt omgezet door J?r?mie Renier en D?borah Fran?ois. Er zit geen dalletje in de film, op geen enkel moment komt de geloofwaardigheid van de acteurs of het verhaal in het gedrang. Wij dagen de doorsnee-regisseur uit om de scéne in het water onder de brug (wie hem heeft gezien weet wel waarover wij het hebben) en die waarin een verdachte zichzelf gaat aangeven bij de Politie in te blikken zonder die lachwekkend te laten overkomen... De broers Dardenne zoeken geen sensatie, laten zich niet verleiden om het allemaal lekker op te blazen door spektakel- en/of stunt-scénes. Niets van dat alles, alles is afgemeten, heel precies gedoseerd. Het verhaal wordt gebracht op een manier die geen rekening houdt met wat de kijker het liefst wil zien of het aangenaamst vindt, dit is een rechttoe rechtaan aanpak. De film oordeelt of veroordeelt het gedrag van zijn hoofdpersonages niet en, wat toch wel opmerkelijk is, gaat niet terugblikken op het verleden van de twee. Het had gekund natuurlijk, flashbacks die aangeven hoe het zover is kunnen komen met Bruno en Sonia, enkele terugblikken richting verleden van de twee om het plaatje af te maken en alles in te kleden. Niet dat zoiets hoeft, zeker niet, maar het had gekund. Maar wie de Dardennes kent, weet dat flashbacks niet echt hun ding zijn en het ook veel eenvoudiger kan. En beter vooral, met minder toeters en bellen, maar beter. En met een perfecte einde op een al even volmaakt moment.
Sonia is pas bevallen, Jimmy heet de baby in het blauwe pakje die ze bij zich draagt.De bevalling vond negen dagen geleden plaats en nu krijgt de jonge papa (Bruno is pas 18...) zijn zoon voor het eerst te zien.De omstandigheden van plaats en tijd zijn niet zoals bij het doorsnee gezinnetje dat net een volgende wereldburger mocht verwelkomen.Bruno verblijft langs een rivier, in een betonnen constructie zonder enige vorm van comfort.Geen electriciteit, geen verwarming, geen bed, geen tafel, geen stoel, enkel een schuilplaats voor de regen, de omgeving van harde beton.En een kartonnen verpakking die groot genoeg is om als omhulsel te dienen 's nachts en de koude wat gescheiden te houden van zijn veel hogere lichaamstemperatuur.Bruno heeft geen werk ("werken is voor sukkels") maar is de leider van een dievenbende die onder zijn leden enkel wat minderjarigen telt die in plaats van hun huiswerk te maken op strooptocht gaan na de schooluren.Bruno zegt allicht waar, hoe en wanneer men een nieuwe slag zal slaan maar in de film zien we vooral hoe hij de gestolen goederen aan de man brengt.Een digitiale camera brengt al gauw een paar honderd Euro op, SIM-kaarten van GSM's worden in een handomdraai en zonder er bij na te denken verwisseld.De communicatie tussen Bruno en zijn partners verloopt bijna uitsluitend via GSM (moeilijk of niet traceerbaar voor de Politiediensten wanneer je aan dergelijk tempo de kaarten switcht).Bruno en Sonia dollen maar wat met elkaar, als twee jongeren die maar pas de puberteit vaarwel hebben gezegd.Speels, vrolijk, korte flitsen van geluk en vooral...levend van dag tot dag of zelfs van uur tot uur...Maar de geboorte van de kleine Jimmy verstoort het levenspatroon van Bruno.Er is geen plaats voor zo'n klein kereltje (zelfs al erkent hij hem op het gemeentehuis met een snelle, ondoordachte pennetrek), ook al niet in het mini-appartementje dat binnen twee dagen terug vrij is na een korte periode van "onderverhuring" (...).En Sonia, voor haar is het moederschap een onbekend gegeven, voor een stuk een sprong in het duister ook.Geen van beiden kan de kleine Jimmy een toekomst geven.Het brengt Bruno in elk geval op slechte gedachten en zorgt ervoor dat Sonia in het ziekenhuis belandt...
Het verhaal van "L'enfant" zal voor sommigen pure fictie lijken maar neem van ons aan dat dit niet het geval is. Op dit eigenste moment telt België x Bruno's en Sonia's. Duo's die om tal van redenen geen uitzicht hebben op een beter leven en als extra blok aan het been met een kind opgezadeld geraken. Slik. Want dat is het uiteindelijk, twee mensen die in tegenstelling tot het doorsnee gezin zich niet (hebben) kunnen voorbereiden op de belangrijke gebeurtenis van de geboorte. "On fera un autre" klinkt het uit de mond van Bruno in de film, het moment om even te slikken, een uitspraak die alles zegt over de gedachtengang van dit soort mensen, mensen zonder visie, zonder middelen... Let wel, ook wij oordelen enkel maar veroordelen niet.
Koenraad Adams
© Foto's Cinéart
© Tekst 2005 Filmfreak.be
