Nowhere

Goed
Nowhere
Mogelijk schadelijk tot 12 jaar
Geweld
Grof taalgebruik
06/04/2022
2021
langspeelfilm
110 minuten
drama
speelfilm

verdeler

Lumière Lumière

acteur/actrice (8)

Koen De Bouw Koen De Bouw → André
Noa Tambwe Kabati → Thierry
Ruth Becquart → Sandra
Sebastien Dewaele → Nico
Sofie Decleir → rechercheur
Karlijn Sileghem → Marian
Giulia De Smet → Annelies
Charlotte Verwimp → Lisa

regisseur (1)

Peter Monsaert

producent (2)

Jan De Clercq
Annemie Degryse

director of photography (1)

David Williamson

uitvoerend producent (1)

Melissa Dhondt

scenarist (1)

Peter Monsaert

beeldmonteur (1)

Alain Dessauvage

productieontwerper (1)

Philippe Bertin

artdirector (1)

Philippe Bertin

kostuumontwerper (1)

Valerie Le Roy
Nowhere

Ja, je kan en mag het dusver drie langspeelfilms tellende oeuvre van Peter Monsaert donker noemen. Want dat is het. Toch laten zijn films je niet knock-out gedeprimeerd wezenloos achter.

Naast de tristesse voorziet Monsaert steevast genoeg korrels hoop of narratieve steunpunten waar je je als welwillende kijker eventueel kan aan optrekken. Veelal halen die scenariotechnische ingrepen zelfs het realisme wat onderuit, maar je moet al een rabiate zwartkijker zijn om daar om te malen. An sich niets mis met een (lichte) thrillerstructuur om narratief op je qui-vive te blijven en om de krijtlijnen van een hermetisch karakterdrama te laten dragen door een plotgedreven omkadering.

Nowhere

Rode draad in het oeuvre van Monsaert: gebroken familiebanden in het algemeen en de emotionele resonantie van het ouderzijn in het bijzonder. In Offline zoekt een vader na zijn vrijlating uit de gevangenis zijn tienerdochter op waarvan hij is vervreemd, in Le Ciel Flamand gaat een vader tot het uiterste om de man te vinden die zijn dochter seksueel heeft misbruikt en in deze Nowhere connecteert een rouwende vader met een opstandige tiener die al zijn ganse leven op zoek is naar een moeder die hij nooit heeft gekend.

Monsaert gaat opnieuw voluit voor de sfeer: vooraleer je met naam en toenaam te horen en te zien krijgt welke demonen de personages meetorsen zit je er al voluit met de neus op omdat hun leven helder is neergezet in raakgetroffen observationele scènes. Met Koen De Bouw en Noa Tambwe Kabati castte Monsaert bovendien de juiste acteurs op de juiste plaats: beiden graven zich methodgewijs diep en sterk in hun personages in waardoor ze niet aan karakteriële geloofwaardigheid inboeten wanneer Monsaert opzichtig de weg naar de verhaalcirkelrondmakende derde akte inslaat.

Nowhere

Nowhere is op een bepaalde manier ambitieuzer in zijn verhaaluitwerking dan Offline en Le Ciel Flamand omdat er ditmaal eigenlijk twee uiteenlopende verhalen en tegengestelde personages zijn die elkaar treffen. En dit op een manier waarop de ene verhaallijn de andere in evenwicht moet zien te houden. Dat er daarvoor af en en toe een melodramatische uitschuiver voor nodig is doet niets af aan de eerlijkheid en observationele schoonheid van het verhaal en de film. Zeker niet omdat Nowhere eindigt met een heel mooie afsluitende scène die de crux van gekwelde levens op het kruispunt tussen hoop, redemptie en de totale ondergang treffend weergeeft. Of hoe nergens altijd wel ergens is.

Alex De Rouck

Extra informatie

  • Openingsfilm op het Filmfestivan Oostende (2021)

Synopsis

Ex-truckchauffeur André (55) vult zijn dagen met het opknappen van een afgelegen baancafé. Zijn routineuze bestaan wordt opgeschrikt wanneer hij de dakloze tiener Thierry betrapt bij een poging inbraak. Sterk geraakt door zijn verhaal, neemt André hem onder zijn hoede en gaan ze op zoek naar een spoor van Thierry’s familie. Tijdens de roadtrip groeit niet alleen een bijzondere vriendschap maar ook het besef dat ze elkaar nodig hebben om het verleden te laten rusten.

Zie ook: Nowhere (DVD)