Ema (DVD)

Goed
Ema
Mogelijk schadelijk tot 12 jaar
Angst
Seks
Grof taalgebruik
22/01/2021
2019
DVD
102 minuten
Drama
Dolby Digital 5.1 Ⓡ
16:9

Blu-ray-/DVD-/TV-verdeler (1)

Cinéart Cinéart

acteur/actrice (5)

Mariana Di Girolamo→ Ema
Gael Garcia Bernal→ Gaston
Paolo Giannini→ Raquel
Santiago Cabrera→ Anibal
Christian Suarez→ Polo

regisseur (1)

Pablo Larrain

producent (1)

Juan De Dios Larrain

director of photography (1)

Sergio Armstrong

uitvoerend producent (2)

Rocio Jadue
Mariane Hartard

beeldmonteur (1)

Sebastian Sepulveda

productieontwerper (1)

Estefania Larrain

kostuumontwerper (1)

Muriel Parra

componist (1)

Nicolas Jaar

Ema is geen gemakkelijke cinema. Je kan het maar al weten. Maar niemand die zegt dat cinema gemakkelijk moet zijn. Wie houdt van koppige, tegendraadse en eigenzinnige personages en film zit alvast goed met dit vrouwenportret. Voor regisseur Pablo Larrain is dit een terugkeer naar zijn Chileense roots nadat hij in Amerika in 2016 de Jacqueline Kennedy-prent Jackie mocht draaien. Al dan niet toevallig de meest toegankelijke film uit ’s mans oeuvre.

Ema is een van zijn meest recalcitrante films. Meer sfeer en losse flarden dan een echt uitgebalanceerde narratie. De Ema waarvan sprake wordt vertolkt door Mariana Di Girolamo en is getrouwd met de oudere choreograaf Gaston (Gael Garcia Bernal). Een gelukkig huwelijk is het niet. En daar liggen geheimen uit het verleden voor aan de basis. Omdat Gaston geen kinderen kon krijgen, besloten ze om de zevenjarige Polo te adopteren. Maar daar wisten ze geen raad mee, en nadat de jongen betrokken was bij een brandstichtingincident brachten ze hem terug naar het weeshuis. En die beslissing knaagt, ja. Bovendien wil Ema haar kind (opnieuw) terug. En daarvoor rekent ze op de hulp van haar reggaetonvriendinnen.

Voor wie niet vertrouwd is met reggaeton: dat is een uit Puerto Rico afkomstige dansstroming die invloeden van hip hop en rap mengt met die uit muziek uit Zuid-Amerika en de Caraïben. Dit maar om te zeggen dat er menige dansbeweging wordt gechoreografeerd in Ema. Zozeer zelfs dat die dansscènes buiten het scenario bijna een eigen leven gaan leiden.

Niet de eerste keer dat Larrain zijn voorliefde voor muziek in de film uitdrukt: in het met een vette knipoog naar Saturday Night Fever getitelde Tony Manero liet hij in 2008 al een paar discokikkers ritmische rondjes draaien. Zij het niet zonder reden allemaal: in Ema staat de seksueel getinte dans uiteraard synoniem voor de innerlijke zoektocht die het hoofdpersonage onderneemt.

Visueel vindt Ema ook een eigen kleur en stem. Helder en vurig vat die het best samen. Zeggen dat er niets te beleven valt in Ema is dan ook een brug te ver en van de pot gerukt: er gebeurt immers altijd wel wat. Het script volgt de cadans niet altijd: Larrain laat zijn film wars van zijn dansbare omkadering schipperen tussen serieus drama en een larger than life stilistisch experiment. Een drama dat zowel wat wil zeggen over een gebroken relatie, ouderschap en zelfontplooiing en zelfontdekking. Een goed belegde boterham. Spek voor ieders bek zal het niet zijn, maar wie in de stemming is voor een film waarvan de verpakking en de inhoud eigenlijk twee totaal verschillende dingen zijn zal zich niet mispakken aan deze vrijgevochten film.

Met het handvol extra’s blijf je nog wat langer in de sfeer van de film. Naast de trailer is ook de videoclip van het lied Real opgenomen.

Alex De Rouck

Extra's

  • Videoclip Real : 3’04”
  • Trailer: 1’51”

Zie ook...

Ema