Carnage
Drama

Regie

Roman Polanski

actor/Actrice	Personage
Jodie Foster	Penelope Longstreet
Kate Winslet	Nancy Cowan
Christoph Waltz	Alan Cowan
John C. Reilly	Michael Longstreet

Speelduur	76 minuten
Beeldformaat	16:9 & 2.35
Geluid
Kijkwijzer
Release koop-DVD	11/04/2012
Verdeler	Twin Pics

Toeval in het leven, het bestaat. Nauwelijks vijf maand na de biospremière van Roman Polanski’s “Carnage”, toert het NTG dit voorjaar met “De God Van De Slachting”. Dit toneelstuk, meteen het theaterdebuut van Woestijnviscoryfee Jan Eelen (regisseur/bedenker van tv-klassiekers als “Vaneigens”, “In De Gloria”, “Het Eiland” en “De Ronde”), haalt net als Polanski de mosterd bij “Le Dieu Du Carnage” van Yasmina Reza uit 2006. Wie Polanski’s adaptatie eind vorig jaar op het witte doek miste, kan nu de achterstand inhalen met de dvd- of blu-rayrelease. Meteen een goede kans om Polanski’s prent af te toetsen aan het theateravontuur van Eelen.

Wat wij hier niet doen, maar we delen wel mee gelukkig te zijn te constateren dat Polanski zijn talent als cineast niet aan de ketting heeft laten leggen na zijn huisarrest in het najaar van 2009. En even verheugd te melden dat de stevige thriller “The Ghost Writer” die hij tijdens dat arrest afwerkte niet de zwanenzang van zijn carrière is geworden. Dat “Carnage” verfilmd toneel is, is er aan te zien: de film duurt amper een uur en een kwartier, en telt welgeteld één locatie en vier personages. Niet de eerste keer dat Polanski kiest voor een gesloten ruimte om de spanning op te drijven, denk maar aan “Repulsion”, “Rosemary’s Baby”, “The Tenant” of “Death And The Maiden”. Zelfs al laat hij ditmaal schijnbaar zijn favoriete themas’s isolement en waanideeën achterwege, er zit genoeg menselijke lelijkheid (en jawel, eenzaamheid) in “Carnage” om al direct van een “vintage” Polanski te kunnen spreken.

Het oorspronkelijke toneelstuk speelt zich af in Parijs, Polanski koos ervoor om de locatie te veranderen naar Brooklyn. Maar nam ironisch genoeg de film wel grotendeels in Frankrijk op, daar de man nog steeds niet welkom is in de Verenigde Staten van Neen, We Zijn Nog Niet Vergeten Dat Je In De Jaren Zeventig Seks Hebt Gehad Met Een Minderjarig Meisje. De locatie is de flat van Penelope en Michael Longstreet (Jodie Foster en John C. Reilly), een koppel wiens elfjarige zoon Ethan in het park een klap in zijn gezicht kreeg met een tak van zijn leeftijdsgenootje Zachary. Penelope nodigt Zachary’s ouders, Alan en Nancy (Christoph Waltz en Kate Winslet) uit om een officiële verklaring te ondertekenen. Ethan heeft immers schade aan zijn tanden en als de ouders van Zachary de dokters- en tandartsrekening willen betalen, kan het incident worden afgesloten. Alan en Nancy hebben er geen probleem mee om de kosten te dekken, maar ze hebben wel problemen met de hautaine manier waarop Penelope eist dat Zachary zijn excuses aanbiedt aan Ethan. Van het ene woord komt het andere, en de spanning tussen de ogenschijnlijk normale ouderparen loopt op. Iedereen mag dan nog zijn best doen de kalmte te bewaren tussen de cobbler, koffie, whisky en sigaren, niemand kan beletten dat de verbale spanningen tussen de vier oplopen. Waardoor na verloop van tijd humane waarden worden doorprikt, huwelijken worden ontmanteld en zelfs de strijd tussen de seksen op het voorplan komt.

“Carnage” heeft drie sterktes: de venijnige regie van Polanski die met zichtbaar plezier de aftakeling van zijn personages registreert, de sluimerende vitriooldialogen en vooral de uitstekende vertolkingen van de cast. In Amerikaanse recensies valt her en der te lezen dat de film het niet haalt van de originele opvoering van het stuk op Broadway (toen James Gandolfini, Marcia Gay Harden, Jeff Daniels en Hope Davis de kibbelende protagonisten vertolkten), maar wie geen vergelijkingspunt heeft zal alvast niet te klagen hebben over de filmversie. En wie wil vergelijken met Eelens versie kan op de planken Frank Focketyn, Els Dottermans, An Miller en Oscar Van Rompaey aan het werk zien.

Foster is goed op dreef als moeder met een geweten die in haar vrije tijd boeken schrijft over de schrijnende toestand in Afrika, maar wel bijna een hartaanval krijgt als er iets heel vies gebeurd met haar salontafelkunstboeken. Reilly is andermaal verrassend in een donkere rol (zie “Cyrus” en “We Need To Talk About Kevin”) en laat zien dat zijn “comic relief” het best werkt met een zwartgallig kader rond. Winslet is sterk als materialistische beleggingsadviseur die brozer lijkt dan een nog niet uit het ei gekropen kuiken en Waltz is ronduit geniaal als mistantropische advocaat die reveleert in sadisme en zichtbaar geniet van het volledige schouwspel. Tot wanneer ook zijn zwakke plek bloot komt te liggen. Een nieuw bewijs dat we de cinefiele goden voor eeuwig en altijd dankbaar mogen zijn dat Quentin Tarantino hem twee jaar geleden uit de Oostenrijkse anonimiteit haalde in “Inglourious Basterds”.

De opbouw van “Carnage” houdt de aandachtsboog gespannen: hilarische dialogen wisselen af met plaatsvervangende schaamte, en na een tijd weet je als kijker niet meer goed of je moet lachen of huilen. Wie tot de vaststelling komt zichzelf in een van de personages te herkennen, zal zeker niet goed weten waar kruipen. Wie zich wil verbergen is er aan voor de moeite: Reza en Polanski zorgen voor genoeg ankerpunten om bij het verhaal betrokken te raken, en zeker wie kinderen heeft loopt de kans in een duistere spiegel te zitten staren. Tot op het bot gaan doet “Carnage” uiteindelijk (tot spijt van wie het benijdt) niet: daarvoor ontbreekt uiteindelijk een echte pointe en is het einde wat te abrupt, en wordt de plot hier en daar iets te zichtbaar artificieel in leven gehouden om zoveel mogelijk nieuwe confrontaties te kunnen voorschotelen. Geen bona fide meesterwerk dus, maar wel fijne cinema zonder meer. Merci, Roman. En film maar lekker door.

De extra’s bestaan uit interviews met de cast, en dat die nogal wat lof hebben voor hun regisseur staat buiten kijf. Af en toe behoeft goede wijn wel een krans. Al is het tegelijkertijd wel overbodig om vier keer de samenvatting van het verhaal te horen. Positief is dan weer dat je leert hoe de acteurs het stuk invulden en hoe Polanski alles in kaart bracht. Al bij al een informatief, zij het statisch halfuurtje achtergrondinformatie.

Extra's  

• Interviews met Jodie Foster, John R. McReilly, Kate Winslet en Christoph Waltz (33’ 15”)
• Trailer (1’38”)