Texas Killing Fields
Thriller

Regie

Ami Canaan Mann

actor/Actrice	Personage
Sam Worthington	Mike Souder
Jessica Chastain	Pam
Jeffrey Dean Morgan	Brian Heigh
Chloë Grace Moretz	Anne

Speelduur	100 minuten
Beeldformaat	16:9
Geluid
Kijkwijzer
Release koop-DVD	28/03/2012
Verdeler	E1 Entertainment Benelux

Of ze er trots moeten op zijn of niet is een vraag die voor discussie vatbaar is, maar feit is en blijft dat ze in Amerika sterk zijn in “true crime”. Met andere woorden, geen gebrek aan op ware gebeurtenissen gebaseerde politiethrillers die een waargebeurde moordzaak (meestal gepleegd door een seriemoordenaar) als inspiratie gebruiken. En het is van alle tijden: denk maar aan “The Boston Strangler” uit 1968 of David Finchers “Zodiac” uit 2007. Of aan de minireeksen die de BRT in de jaren tachtig uitzond: van “The Atlanta Child Murders” tot “The Deliberate Stranger” waarin Mark Harmon seriemoordenaar Ted Bundy vertolkte. Hoort (een beetje) in deze rij thuis: “Texas Killing Fields”, geïnspireerd op heel wat onopgeloste moorden en verdwijningen tussen de jaren zeventig en negentig op een strook land nabij League City in Texas.

In totaal verdwenen er in de regio zo’n zestig vrouwen en meisjes. Sommigen bleven spoorloos, van andere werd het lijk teruggevonden in het gebied dat daardoor de bijnaam “Texas Killing Fields” kreeg. Vast staat dat de moordenaar(s) nooit werd(en) gevonden. Genoeg potentieel voor een “true crime”-adaptatie dus, maar dat is “Texas Killing Fields” niet geworden. Het verhaal speelt zich wel af in de regio en draait rond een speurtocht naar de moordenaar van de vrouwen, maar alle personages en gebeurtenissen zijn fictief. Een beetje jammer, zeker omdat het scenario is geschreven door Don Ferrarone, die destijds deel uitmaakte van het politiekorps dat met de moorden werd geconfronteerd, en dus ontegensprekelijk het een en ander weet over politieprocedures.

Oorspronkelijk was Danny Boyle als regisseur betrokken bij “Texas Killing Fields”, maar toen die andere oorden opzocht kwam het project bij Ami Canaan Mann terecht, de dochter van Michael Mann (“Miami Vice”, “Collateral”, “Public Enemies”). Die is meteen ook een van de producenten van deze film, en dat verklaart misschien wel waarom zijn dochter kon rekenen op een cast met klinkende namen zoals Sam Worthington (“Avatar”, “Clash en Wrath Of The Titans”), Jeffrey Dean Morgan (“Watchmen”), Jessica Chastain (“The Tree Of Life”, “The Help”) en Chloe Grace Moretz (“Kick-Ass”, “Hugo”, “Let Me In” en vorig jaar te zien in de hoofdrol van de “Carrie”-remake).

De twee agenten die de taak krijgen de moordenaar(s) te klissen die in de buurt van de “Texas Killing Fields” terreur zaaien zijn Mike Souder (Worthington) en Brian Heigh (Morgan). Souder is een ietwat onbehouwen, schijnbaar altijd slechtgezinde agent wiens vader ook bij het korps was en die vroeger getrouwd was met Pam (Chastain), die vanuit een ander district ook de zaak onderzoekt, en daarbij niet altijd kan rekenen op Souders medewerking. Heigh is een religieus geïnspireerde doorbijter, die zich het lot van de slachtoffers persoonlijk aantrekt en een oogje in het zeil houdt op de vijftienjarige Anne (Moretz) die bij een moeder woont die zichzelf prostitueert en (al dan niet vergezeld van een paar klappen) verplicht wordt om het huis te verlaten telkens die klanten ontvangt. Waardoor het ronddolende kind uiteraard een potentieel slachtoffer wordt van de op de loer liggende booswicht(en).

Ami Canaan Mann bewijst dat ze weet hoe ze sfeer moet scheppen, maar ze heeft nog maar weinig kaas gegeten van hoe ze een verhaal boeiend en intrigerend moet houden. De karakters worden nauwelijks uitgetekend, heel wat confrontaties blijven flets en onduidelijk (waarom er zoveel ophef wordt gemaakt over de jurisdictiekwestie bijvoorbeeld is nooit echt duidelijk), en na verloop van tijd kan je het als kijker eigenlijk maar weinig meer schelen hoe het verhaal verder verloopt, laat staan dat je nog interesse vertoont in de ontmaskering van de dader(s). Waar trouwens ook nog heel wat op aan te merken valt, want het bekende gegeven dat een seriemoordenaar opzettelijk sporen nalaat om een kat-en-muisspel te spelen met de politie wordt ook nogal slordig geïntrigeerd. Kortom: “Texas Killing Fields” maakt zijn potentieel nooit waar en eindigt in de banale middenmoot. Jammer.

Ook jammer: het gebrek aan extra’s. Al blijft natuurlijk de vraag of er over deze kleine productie iets te vertellen valt dat verder gaat dan de gebruikelijke promopraat. Of hoe het gebrek aan extra’s ditmaal waarschijnlijk geen groot verlies is.