Final Destination 5
Horror

Regie	Steven Quale
Productie	Craig Perry, Warren Zide

actor/Actrice	Personage
Nicholas D'Agosto	Sam
Emma Bell	Molly
Miles Fisher	Peter Friedkin
Ellen Wroe	Candice Hooper
Jacqueline MacInnes Wood	Olivia Castle

Speelduur	91 minuten
Beeldformaat	16:9 & 2.40
Geluid
Kijkwijzer
Release koop-DVD	11/01/2012
Verdeler	Warner Home Video

Trouwe bezoekers van Filmfreak hebben ongetwijfeld in de smiezen dat we het horrorgenre een warm hart toedragen. Ook al is het eigenlijk een genre dat nogal eens grossiert in bagger van de ergste soort. Maar toch, cinema die buiten de lijntjes durft te kleuren mag altijd komen aankloppen bij onze wereldwijdewebpoort. Vraag is natuurlijk wat vandaag de dag nog echt “buiten de lijntjes” is. Franchises als “Saw” en deze “Final Destination” draaien immers moeiteloos in de multiplexen en zijn zonder al te veel problemen bekijkbaar door nieuwsgierige aagjes die nog geen 16 zijn. Als je dan weet dat in de jaren tachtig heel wat horrorfilms in de ban werden geslagen (zie de zogenaamde “video nasties”-lijst in Engeland) dan is deze evolutie op zijn minst opmerkelijk te noemen. Er stonden op die lijst destijds films die heel wat minder foute dingen bevatten dan pakweg Jigsaws foltertuigen. “Final Destination” is in die optiek zo mogelijk nog fouter. “Saw” en “Hostel” richten zich in de eerste plaats op een publiek van volwassen horrorfans, de inmiddels vijf “Final Destination”-films lonken uitdrukkelijk naar een jeugdig(er) publiek. Al is zestien ook uiteraard hier de aangewezen leeftijd.

In tegenstelling tot heel wat andere horrorfilms hebben de “Final Destination”-titels niet echt een duidelijke slechterik. De doden vallen immers door het (nood)lot. De films beginnen steevast met een grote ramp (een vliegtuig dat neerstort, een auto-ongeval op een snelweg, een rollercoaster die uit de bocht gaat, een crash op een racecircuit, een brug die instort) waaraan enkele mensen ontsnappen. Daar kan De Dood niet om lachen en de overlevenden komen iets later alsnog op gruwelijke wijze om het leven. Die doodscènes worden vaak heel lang gerokken, zitten vol met dubbele bodems en zwarte humor en eindigen meestal met een luid splattereffect. Waardoor de “Final Destination”-franchise voor heel wat horrorfans in de eerste plaats dient om er goed mee te lachen. Al dan niet met toestemming van de toekijkende Magere Hein Hemzelve.

De reeks heeft een nogal hobbelig parcours afgelegd. Sommige setpieces doorstaan moeiteloos de tand des tijds, andere halen niet eens ongeschonden de eindgeneriek. Ook het feit dat elke aflevering volgens hetzelfde stramien verloopt, zorgt vaak voor een (te) groot déjà-vu gevoel. Wat niet wegneemt dat het vet nog niet helemaal van de soep is. Meer zelfs, de vijfde “Final Destination” is een van de beste uit de reeks, misschien zelfs de beste. Wat bewijst dat de makers hun best hebben gedaan om toch nog nieuw leven te krijgen in een serie die telkens opnieuw dezelfde scenarioscharnier gebruikt, en waarvan het merendeel van de gebeurtenissen een doorslagje is van die uit de vorige vier delen.

Meer van hetzelfde met andere woorden: een handvol (on)gelukkigen ontsnapt op het nippertje aan een ramp en sterft daarna alsnog in spectaculaire omstandigheden. Een plot die halverwege nog eens uit de doeken wordt gedaan door een heel traag en dreigend sprekende lijkschouwer (Tony Todd), die ditmaal weet te melden dat het mogelijk is om je eigen dood af te kopen door zelf een leven te nemen – lees: een moord te plegen. Waardoor de prent naar de climax toe toch geen kopie van het eerste “Final Destination”-kwartet is.

Het achttal dat ternauwernood ontsnapt aan hun noodlot in het eerste kwartier van de prent zijn allemaal tewerkgesteld bij een papierverwerkend bedrijf. Hun teambuildingsuitje begint niet onder een goed gesternte als hun charterbus op een brug moet aanschuiven wegens wegenwerken. Net op het moment dat er een storm de kop opsteekt, een paar kabels knakken en de hele constructie in de rivier stort. Sam ziet het ongeval gebeuren in een visioen en slaagt er in om zeven collega’s, waaronder zijn vriendin Molly (Emma Bell uit de zombiereeks “The Walking Dead”) uit de bus te krijgen vooraleer de ramp zich voltrekt. Eind goed blijkt echter niet al goed, daar de overlevenden een voor een door de man met de zeis op de schouders worden getikt en die beschikt eens te meer over een heel sadistisch gevoel voor humor.

Regisseur van “Final Destination 5” is Steven Quale. Dat zijn langspeelfilmdebuut er eentje is dat in 3D werd gedraaid hoeft eigenlijk niet te verwonderen, daar hij het vak leerde bij James Cameron en meewerkte in de second unit van “The Abyss”, “Terminator 2: Judgment Day”, “True Lies”, “Titanic” en “Avatar”. Quale toont aan dat hij weet hoe een B-pulpfilmpje moet ademen en komt op de proppen met heel wat geïnspireerde scènes die ervoor zorgen dat de fans van het genre en de serie zich niet bekocht zullen voelen. In de vorige delen waren er eveneens goede vondsten (de zonnebankscène uit het voor de rest lamlendige deel drie of de gozer die door het afvoerputje van het zwembad werd gezogen in deel vier), maar ditmaal laten de makers zich echt goed gaan. Neen, we verklappen niet waar de klepel hangt, maar lichten toch een tipje van de sluier op met de woorden “laseroogoperatie” en “gymzaal”. Enkel de thrillerkaart in de climax wordt iets te conventioneel uitgespeeld, maar dat verhindert niet dat “Final Destination 5” de meest groteske is uit deze wisselvallige reeks.

Wie na anderhalfuur nood heeft aan nog meer “dodelijk” vertier, zit goed met de extra’s met daarin onder meer een pakket alternatieve doodscènes. De leukste extra is die waarin in splitscreen wordt getoond hoe de scènes met de instortende brug en de vliegtuigcrash werden gefilmd. Wie over een 3D HDTV, een 3D blu-rayspeler en de gebruikelijke 3D-billetjes beschikt kan de film bovendien in 3D bekijken. Die moderne technologie toch.

Extra's  

• Alternative death scenes (15’ 48”)
• Visual Effects Of Death: Collapsing Bridge (9’ 16”)
• Visual Effects Of Death: Plane Crash (3’ 02”)
• Final Destination 5: Circle Of Death (5’ 39”)