Milk
Drama

Regie	Gus van Sant
Productie	Dan Jinks en Bruce Cohen

Acteur/Actrice	Personage
Sean Penn	Harvey Milk
Victor Garber	George Moscone
James Franco	Scott Smith
Anita Bryant	Herself
Denis O'Hare	John Briggs
Emile Hirsch	Cleve Jones
Allison Pill	Anne Kronenberg
Josh Brolin	Dan White
Diego Luna	Jack Lira
Joseph Cross	Dick Pabich

Speelduur	123 minuten
Beeldformaat	1.85
Geluid
Kijkwijzer
Release koop-DVD	22/05/2009
Verdeler	A-Film

Kan je als individu het verschil maken? Ja, volgens de één. Neen, volgens een ander. Zelf zijn we (optimistisch als we zijn) geneigd om ook luidkeels ja te antwoorden. Zeker na het (zien van “Milk”, het verhaal over iemand die daadwerkelijk het verschil probeerde te maken en daar op sommige momenten ook met glans in slaagde.

Die iemand is Harvey Milk (oscartriomfator Sean Penn), een openlijke homoseksueel die zich in 1972 in de bij homoseksuelen populaire Castrowijk in San Francisco vestigde, en die de eerste openlijk homofiele Amerikaan zou worden die wetmatig werd verkozen voor een zitje in een overheidsorgaan (districtsupervisor in San Francisco). Samen met zijn partner Scott Smith (James Franco) opent hij er een fotowinkel. Milk, die altijd al in politiek geïnteresseerd was, ziet de kans schoon om de homogemeenschap te vertegenwoordigen bij de stadsraad. Zijn charismatische invloed op de buurt is immers groot, getuige zijn bijnaam “The Mayor Of Castro Street”. Toch bleek het niet zo evident om de lokale verkiezingen te winnen: pas bij zijn vierde poging werd hij verkozen. En dat temidden van woelige tijden: senator Anita Bryant was immers goed op weg om alle homorechten te bannen uit de Verenigde Staten. In verschillende staten was het haar al gelukt een wet goed te keuren die het mogelijk maakte om mensen te ontslaan omdat ze homo waren (zeker in scholen en openbare ambten). Een wet die het moeiteloos haalde in de zogenaamde ‘bible belt’-staten, maar die controversieel was en bleef. Ronald Reagan en Jimmy Carter bijvoorbeeld waren felle tegenstanders van de wet en veroordeelden die in het openbaar. Ook in San Francisco was de tegenstand hoog. Milk voerde furieus campagne tegen de plannen van Bryant en haar rechterhand John Briggs die de wet ook in Californië wilden bekrachtigen. Op het hoogtepunt van Milks succes als politicus slaat het noodlot toe: Milk en burgemeester George Moscone worden neergeschoten door de gefrustreerde ex-supervisor Dan White (Josh Brolin). Uiteraard groeide Milk uit tot een martelaar van de homogemeenschap. White werd uiteindelijk nauwelijks gestraft voor zijn daden: hij werd veroordeeld voor doodslag i.p.v. moord, onder meer omdat de verdediging pleitte voor tijdelijke waanzin door een teveel aan (cola- en donut)suikers in White’s bloed (jawel)…

Het verhaal van Milk werd in 1984 al gereconstrueerd in de uitstekende documentaire “The Times Of Harvey Milk” van Rob Epstein. Gus Van Sant gebruikte voor “Milk” trouwens de nodige beelden daaruit. Door veel archiefbeelden in het geheel te integreren ontkracht Van Sant de notie dat het maar film is en bijten het drama en de tijdsgeest nog steviger in het nekvel. Zo wordt helleveeg Anita Bryant niet vertolkt door een actrice, maar is ze enkel maar te zien in archiefbeelden. Ook de beelden van San Francisco uit de jaren zeventig zijn grotendeels authentiek. Om de lijn tussen fictie en werkelijkheid nog dunner te maken filmde Van Sant grotendeels in het hart van de Castrowijk. Milks originele fotowinkel (die nu een geschenkartikelenwinkel is) werd met toestemming van de huidige eigenaar tijdelijk terug ingericht als fotowinkel, zodat de scènes in Castro Street konden gefilmd worden op de plaatsen waar de gebeurtenissen echt plaatsvonden. Heel wat van Milks toenmalige vrienden en sympathisanten duiken trouwens ook op in cameorolletjes in de film.

Een interessante film dus. Maar is het ook een goede? Jawel, yep, volmondig ja. Gus Van Sant (trouwens ook een uit de kast gesprongen homoseksueel, net als scenarist Dustin Lance Clark) laat zijn (welhaast traditioneel) experimentele cinemageneuzel achter zich (al werkte de stijloefening wel in “Paranoid Park”) en levert een toegankelijk en bovenal sterk staaltje cinema af. Een boeiende film over een boeiende man die vandaag de dag nog steeds relevant is. In het begin zijn de ‘homomaniertjes’ die Sean Penn gebruikt om Milk te typeren een beetje ‘out there’, maar hoe verder de film vordert, hoe inniger het allemaal wordt. En hoe aangrijpender.

Hollywood koesterde al lang plannen om het verhaal van Milk te verfilmen. Begin jaren negentig had Oliver Stone een scenario klaar, dat als titel “The Mayor Of Castro Street” meekreeg. Van Sant was toen al in de running om de regie te voeren, maar hij verliet het project na ‘creatieve verschillen’. Robin Williams zou aanvankelijk de hoofdrol vertolken, al waren later ook Daniel-Day Lewis, James Woods en Richard Gere geïnteresseerd. “The Mayor Of Castro Street” is inmiddels nog steeds niet verfilmd, al flirtte recentelijk Bryan Singer ook met de materie. Van Sant kreeg inmiddels de kans om een ander scenario over Milk te verfilmen, en hij deed dat met verve en passie. Wie “The Mayor Of Castro Street” ook nog van onder het stof kan en mag halen, de kans dat het een doodgeboren kind is, is reëel. Van Sant’s “Milk” zal sowieso altijd wel de definitieve film blijven over Harvey Milk.

Bij een film met tonnen historische en filmische relevantie denk je misschien ook nog eens zoet te kunnen zijn met uren extra materiaal. Helaas pindakaas, de extra’s klokken af op een kleine drie kwartier, bestaande uit drie verwijderde scènes en drie featurettes. Die featurettes zijn gelukkig wel drie kwartier van uw leven waard. De gebruikelijke lofbetuigingen van de cast en crew zijn tot een minimum herleid. De geïnterviewden zijn mensen die Harvey Milk echt kenden en die in de meeste gevallen ook in de film aan bod komen. Zo hebben onder meer de echte Anne Kronenberg (vertolkt door Alison Pill) en Cleve Jones (vertolkt door Emile Hirsch) heel wat interessants te vertellen. Ook figuranten, die destijds echt meestapten in de protestmarsen van Milk, laten optekenen hoe geslaagd de reconstructie van Van Sant is. Het mag dan op het eerste zicht weinig lijken, de extra’s bieden heus wel de nodige relevantie en kaderen “Milk” mooi in. Ideaal dus om direct na de film te bekijken.

Extra's  

• Verwijderde scènes (3’ 45”)
• Remembering Harvey (13’ 22”)
• Hollywood Comes To San Francisco (14’ 33”)
• Marching For Equality (7’ 59”)