Breach
Thriller

Regie	Billy Ray
Productie	Bobby Newmyer, Scott Strauss, Scoot Kroopf

actor/Actrice	Personage
Chris Cooper	Robert Hanssen
Ryan Philippe	Eric O'Neill
Laura Linney	Kate Burroughs
Dennis Haysbert	Dan Plesac
Caroline Dhavernas	Juliana O'Neil

Speelduur	105 minuten
Beeldformaat	16:9
Geluid
Kijkwijzer
Release koop-DVD	17/10/2007
Verdeler	RCV

“Breach” kan zowel als teleurstelling of als meevaller worden gecatalogiseerd. Het resultaat stelt ietwat teleur omdat de film nogal braafjes de korte inhoud op de inlay volgt: wat je leest, krijg je te zien, en dat vaak zonder verrassingen. Gelukkig werkt deze braafheid niet averechts: “Breach” blijkt immers een goedgemaakte film die ondanks de clichés de hele speelduur boeiend blijft. In eerste instantie is dat te danken aan de opvallende vertolking van Chris Cooper. Na jarenlang bijrolletjes te hebben gespeeld (probeer zeker de door John Sayles geregisseerde “Matewan”, “City Of Hope”, “Lone Star” en “Silver City” op de kop te tikken), komt hij de laatste jaren meer en meer op de voorgrond. Dat leverde hem zelfs een oscar op (mannelijke bijrol) voor “Adaptation”. Meestal gaat er nu geen jaar meer voorbij zonder dat hij ergens in een high-profile film opduikt, getuige zijn vertolkingen in o.a. “Seabiscuit”, “The Bourne Identity” en “Syriana”. Recentelijk was hij nog te zien in “The Kingdom”.

Dit politieke thrillerdrama reconstrueert het ware verhaal van FBI-agent Robert Hanssen (een afwisselend pathetische en dreigende met de juiste karakterkop uitgeruste Cooper), die meer dan 20 jaar lang politieke en andere geheimen verkocht aan de Russen. Dat de man daar rijkelijk voor werd beloond door zijn roebelvrienden, spreekt voor zich. Zijn oversten krijgen weet van zijn dubbelleven, maar kunnen hem niet op heterdaad betrappen. Hem arresteren zonder heterdaad of staalharde bewijzen is uitgesloten, omdat hij dan onherroepelijk zijn vrijheid zou terug krijgen. Wanneer het vermoeden rijst dat Hanssen op het punt staat om een streep onder zijn spionageactiviteiten te trekken, is handelen meer dan ooit geboden. Dus krijgt aspirant FBI-agent Eric O’Neill (Ryan Philippe) de opdracht om als persoonlijk assistant het vertrouwen van Hanssen te winnen terwijl hij op zoek gaat naar onomstotelijk bewijs van Hanssens daden…

We komen nooit echt te weten waarom Hanssen voor het spionnenpad koos, al wordt gesuggereerd dat hij teleurgesteld was in de manier waarop oversten of collega’s (het ‘Amerikaanse apparaat’ zeg maar) hem behandelden. Hanssen herbergt trouwens nog meer geheimen: achter zijn devote kerkelijke handel en wandel, verstuurt hij heimelijk pornotapes (zelfs van zijn eigen vrouw) en heeft hij – Michael Douglas zal het graag horen – een serieuze boon voor Catherine Zeta-Jones. “Breach” concentreert zich niet op de volledige carrière van Hanssen, maar enkel op zijn (korte) relatie met O’Neill die aan zijn uiteindelijke arrestatie in februari 2001 voorafging. In juli van dat jaar werd hij veroordeeld tot levenslange eenzame opsluiting (hij zit 23 uur per dag alleen in zijn cel), zonder kans op vervroegde invrijheidsstelling.

Regisseur Billy Ray stopt heel wat “woops, bijna betrapt”-scènes in de film. O’Neill die de Palm Pilot van Hanssen moet kopiëren, maar uiteindelijk niet meer weet in welk vakje van de draagtas die zat, O’Neill die moet vermijden dat Hanssen sneller dan verwacht terug is op kantoor, waar de FBI-diensten net zijn auto hebben gedemonteerd etc. Beproefde truukjes van een oude Barnum-foor, maar ze werken (in deze film althans) nog altijd. Laura Linney is ook van de partij als O’Neills opdrachtgeefster. Een ietwat a-typische rol voor haar, en ze houdt best de aandacht vast, ook al is ze karakterieel niet echt uitgebouwd. De kans is trouwens groot dat zij een fictief samenraapsel is van verschillende personen : om het verhaal in twee uur tijd te kunnen behandelen, is immers een groot deel van O’Neills verhaal wat met dichterlijke vrijheden ingekleurd. Zo was er in het echt geen contact meer tussen O’Neill en Hanssen na de arrestatie, en wist O’Neill ook van in het begin dat hij Hanssen op spionageactiviteiten moest betrappen (in de film wordt hij eerst met een kluitje in het riet gestuurd).

“Breach” is nergens wereldschokkend of echt verrassend, maar toch heb je nergens de neiging om het schijfje ergens halverwege uit de lader te laten floepen. Cooper maakt van Hanssen een interessant personage, misschien zelfs wel interessanter dan de man in het echt was. Cooper heeft het immers in zich om zowel sereen als bikkelhard te acteren (leg “Lonesome Dove” en “American Beauty” maar eens naast elkaar), en in deze rol is de lijn tussen beide karaktervlakken vaak heel dun.

Extra’s zijn er niet te vinden op het schijfje. Er is zelfs niet eens een hoofdstukkenscherm. Als je meer wil weten over de affaire en de echte Hanssen of als je wil weten waar de fictie begint en de non-fictie begint, zoek je best je heil op het internet, waar (niet verwonderlijk) best heel wat achtergrondinformatie te vinden is. Of je kan uiteraard ook lak hebben aan die achtergrondinfo en gewoon zonder meer genieten van deze boeiende prent die zonder echt hoge ogen te gooien toch garant staat voor een geslaagde avond in de huisbioscoop. De film werd in ons land trouwens niet in de zalen uitgebracht, maar deed het in de Amerikaanse zalen niet onaardig met een opbrengst van bijna 33 miljoen dollar.