4 Luni, 3 Saptamini Si 2 Zile - 4 Months, 3 Weeks and 2 Days
Drama

Acteur/Actrice	Personage
Anamaria Marinca	Otilia
Laura Vasiliu	Gabitja
Vlad Ivanov	Domnu' Bebe
Alex Potocean	Adi
Luminita Gheorghiu	Adi Carauleanu
Liliana Mocanu	Receptioniste Unirea
Tania Popa	Receptioniste Seara
Teo Corban	Receptioniste Unirea
Cerasela Iosifescu	Receptioniste Tineretului
Doru Ana	Benzinarul

Geregisseerd door	Cristian Mungiu
Productie	Oleg Mutu, Cristian Mungiu
Speelduur	113 minuten
Bioscoop-release	19/09/2007

De Roemeense cineast Cristian Mungiu heeft zijn debuut niet gemist. In mei slaagde hij erin om als underdog met de Gouden Palm te gaan lopen op het festival van Cannes. Een betere reclame en garantie op wereldwijde release is bijna niet denkbaar. Of het echt de beste film was van de competitie blijft voor interpretatie vatbaar, maar dat Mungiu’s debuut “4 Months, 3 Weeks and 2 Days” een film is die aandacht en waardering verdient staat buiten kijf.

Mungiu richt zijn camera op Roemenië anno 1987. Twee jaar later zou het amen en uit zijn voor het regime van Ceaucescu, maar in ’87 ging het land nog steeds gebukt onder het dictatoriale regime van ‘het genie van de Karpaten’. Ceaucescu droomde van een land boordevol gezonde en getrouwe arbeiders, en verbood daarom in 1966 abortus. Voorbehoedsmiddelen waren er ook niet echt, en dus verzeilden nogal wat jonge meisjes in een lastig parket. Het laten uitvoeren van of helpen bij een illegale abortus stond immers synoniem aan gevangenisstraf. We maken kennis met Gabita (Laura Vasiliu) en Otilia (Anamaria Marinca) op hun kamer in een groezelige studentenflat. Gabita is zwanger, en ziet geen andere uitweg dan een illegale abortus. Financieel kan ze niet voor het kind zorgen, en de vader is schijnbaar met de oostblokzon verdwenen.

Otilia besluit haar vriendin te helpen bij het regelen van de praktische zaken, want Gabita is nogal schichtig en achterdochtig van aard. De gewone man en vrouw in Roemenië leeft trouwens voortdurend achterdochtig, want het klimaat onder Ceaucescu was er een van paranoïa, machtsmisbruik en systematische onderdrukking. Via via vinden Gabita en Otilia een ‘dokter’ die de abortus wil uitvoeren op een hotelkamer. De meisjes spaarden 3000 lei bij elkaar, maar daar wil de man niets van weten. Hij beweert immers dat hij het niet voor het geld doet, dat hij veel meer risico loopt dan dat, en dat hij zich niet wil laten vernederen door de twee meisjes. Kortom, de man maakt misbruik van de situatie en dwingt de meisjes tot een wederdienst in natura. Geen seks, geen abortus. Gabita laat het schijnbaar nog allemaal gelaten over zich gaan (zij wil vooral de foetus kwijt), maar Otilia komt meer gehavend uit de strijd…

Mungiu levert een hard en pijnlijk abortusdrama af, zonder dat hij een standpunt pro of contra inneemt. Hij registreert gewoon hoe het regime van Ceaucescu het normale gevoelsleven van jonge mensen zo goed als onmogelijk maakte. En dat had een nefaste invloed op heel wat (ongeboren) levens. De film begint zeer sterk: de decorering in de studentenflat is ongemeen groezelig en rauw, en een ogenopener van jewelste. Je voelt direct sympathie met Otilia en haar medestudenten die door de overheid verplicht samenhokken in dergelijke depressieve panden. En Mungiu stopt nog heel wat onderhuidse maatschappijkritiek in zijn film. Die is vaak tastbaar in kleine scènes: dat staatspolitie die aan de lobby van het hotel staat bv., of het feit dat banale goederen (sigaretten, zeep) enkel via de zwarte markt verkrijgbaar zijn.

“4 Months, 3 Weeks And 2 Days” verzeilt meermaals in het minimalistische vaarwater van Ken Loach of de broertjes Dardenne. Mungiu kiest bewust voor een sobere aanpak (lange en statistische scènes, geen achtergrondmuziek). Sommige scènes zijn wel wat te lang, met als vreemd orgelpunt een lange dinerscène: Otilia gaat dineren bij haar vriend en komt er midden in een gesprek waarin veel wordt gepraat, maar waarvan het nooit echt duidelijk is of de dialoog relevant is. En ook naar het eind toe vergallopeert de cineast zich met een duistere scène die nogal bewust een (geforceerde) thrillersfeer wil oproepen. Terwijl Mungiu dat aspect veel beter uit de verf doet komen met kortere scènes waarin simpele handelingen zoals een hotelkamer boeken transformeerden in scènes waarbij de polsslag en bloeddruk geleidelijk aan de hoogte ingaan. Maar dat vreemd georchestreerde einde is muggegezift: “4 Months, 3 Weeks and 2 Days” is verplichte kost voor de liefhebber van de (betere) Europese cinema. Bovendien is de scène in de badkamer de schokkendste die we dit jaar op het witte doek zagen: hoe sereen die close up ook mag zijn, het is een uppercut die lang blijft nazinderen.