House of Flying Daggers
Drama

Acteur/Actrice	Personage
Takeshi Kaneshiro	Jin
Andy Lau Tak Wah	Leo
Zhang Ziyi	Mei
Song Dandan	Yee

Geregisseerd door	Zhang Yimou
Productie	Zhang Yimou & William Kong
Speelduur	120 minuten
Bioscoop-release	24/11/2004
Verdeler	K.F.D.

En hopla, alweer een prent die zich afspeelt in een tijd dat onze Oosterse medemens nog kon 'springvliegen' (zie ook "Crouching Tiger, Hidden Dragon" en "Hero"). De bokkensprongen blijven ongeloofwaardig, maar leveren opnieuw een fascinerend kijkstuk af. Yimou legt deze keer minder nadruk op de gestileerde kleurensymboliek van "Hero" en gaat meer voor het avonturenaspect van "Crouching Tiger". Hetverhaal speelt zich af in het jaar 859. De Tai-dynastie in China ligt onder vuur, en hun invloed op de bevolking is tanend. Een van de beruchtste rebellengroepering noemt zichzelf "House Of Flying Daggers". Een stoere en mysterieuze, maar volkomen terechte naam : de leden zijn immers zeer bedreven in het laten vliegen van dolken, zoals een paar keer uitvoerig wordt gedemonstreerd. Leo, de kapitein van de keizerlijke garde heeft als opdracht de nieuwe leider van het Huis te arresteren. Enig probleem : niemand weet wie de nieuwe leider is. Het enige aanknopingspunt is Mei, een blinde gezelschapsdame in het Peony Paviljoen, een luxe-bordeel. Leo vermoedt dat zij weet waar de rebellen zich ophouden en hij vraagt aan zijn rechterhand Jin om Mei te verleiden en zo de schuilplaats van de rebellen te lokaliseren? Jin slaagt in zijn opdracht en wint het vertrouwen van Mei. Maar de tocht naar "House Of Flying Daggers" is gevaarlijker dan Jin kon vermoeden : behalve Leo is niemand op de hoogte van zijn missie en de keizerlijke troepen leggen dan ook veelvuldig hinderlagen voor het duo. En wanneer Jin echt verliefd wordt op Mei lijkt de missie helemaal gedoemd om te mislukken...

"House Of Flying Daggers" bevat een aantal van de spectaculairste actiescènes die dit jaar het witte doek kleurden. Het onbetwiste hoogtepunt is de hinderlaag in het bamboebos. Jin en Mei strijden op de begane grond, terwijl het keizerlijk leger vanuit de toppen van de bamboe-bomen toeslaat. Ook de openingssequens is een absolute parel : het 'echo-spel' in het bordeel is kleurrijk, sexy en ongelooflijk knap gechoreografeerd. Zhang Zhiyi zag er nog nooit zo mooi uit en haar bewegingen (die het midden houden tussen dans en martial arts) lijken wel uit een andere dimensie te komen. Verhaaltechnisch moet de film onderdoen voor de visuele zijde : op het eerste uur valt weinig aan te merken, maar naar het einde toe is Yimou de pedalen enigszins kwijtgeraakt. De cineast laat de politieke achtergrond voor wat hij is (we komen nooit te weten hoe de aangekondigde veldslag tussen de keizerlijke troepen en de rebellen afloopt), en concentreert zich volledig op het verhaal van Mei. En dat bevat net iets teveel bochten en "verrassingen" om tot het bittere eind te boeien. Bovendien komt de gedoemde romance nogal te theatraal en gekunsteld over om ook op het emotionele vlak te scoren.

De eindscène toont wel aan hoe toeval een rol kan spelen tijdens het draaien van een film : het finale gevecht moest zich immers tussen de herfstbladeren afspelen (en daar is zeker geen tekort aan in deze film), maar de weergoden oordeelden er anders over. Op het moment van de opnames (in Oekraïne dan nog wel) begon het plots hevig te sneeuwen, waardoor het er eensklaps allemaal specialer ging uitzien (bloeddruppels op een witte achtergrond, het blijft esthetisch mooi ogen, ook al is het zeker niet origineel meer). Hier en daar kunnen we ons afvragen of de slow motion en digitale truukjes om de actiescènes op te peppen echt nodig zijn, maar voorlopig zit er zeker nog geen sleet op de Oosterse actieformule. Al zal het nu toch wel moeilijk worden om de visuele (kleuren)pracht van "Hero" en deze vliegende dolken te overtreffen. Al mogen Yimou en zijn adepten het natuurlijk altijd proberen van ons.