The Woman In Black
Thriller

Acteur/Actrice	Personage
Daniel Radcliffe	Arthur Kipps
Ciaran Hinds	'Daily'
Aflie Field	Tom Hardy
Sophie Stuckey	Stella Kipps
Misha Handley	Joseph Kipps
Roger Allam	Mr. Bentley
Indira Ainger	Meisje op trein
Andy Robb	Dokter
Shaun Dooley	Fisher
Mary Stockley	Mw. Fisher

Geregisseerd door	James Watkins
Productie	Richard Jackson, Simon Oakes, Brian Oliver
Speelduur	95 minuten
Bioscoop-release	14/03/2012
Verdeler	K.F.D.

Wie van plan is om (al dan niet binnen afzienbare tijd) naar Londen af te zakken, doet er goed aan op het “must see”-lijstje een bezoekje aan het Fortune Theatre in de West End toe te voegen. In dat gezellige theaterhuis staat immers al sinds 1989 onafgebroken de toneeladaptatie van Susan Hills huiverklassieker “The Woman In Black” op het programma. Dat de voorstelling een bezoekje meer dan waard is kunnen we alvast proefondervindelijk beamen. Zo zijn er een flink aantal uitzonderlijk geslaagde schrikeffecten die iedereen in het theater uit het zitje doen springen. Kortom, een must tijdens een bezoek aan Londen.

Aan geslaagde schrikeffecten is er trouwens ook geen gebrek in de biosverfilming van Susan Hills roman uit 1983. Wie niet beter weet, zou trouwens denken dat het boek geschreven is in Victoriaanse tijden, toen gerenommeerde auteurs als Wilkie Collins naam maakten met Victoriaanse spookverhalen. De knipoog van Hill naar dat tijdperk ligt er trouwens nogal dik op, daar de titel “The Woman In Black” duidelijk verwijst naar Wilkie Collins’ “The Woman In White”, geschreven in 1859. Al speelt Hills boek zich eigenlijk niet af in Victoriaanse, maar in Edwardiaanse tijden (het begin van vorige eeuw). Wat er ook van zij, feit is dat een adaptatie van Hills boek een logische keuze is voor het heropgestane Hammer Productions, dat sinds een aantal jaar terug actief is. Van alle films die ze dusver tijdens hun renaissance produceerden (“Let Me In”, “The Resident”, “Wake Wood”) sluit deze het meest aan bij de klassiekers waarmee ze in de jaren vijftig, zestig en zeventig furore maakten. En door het casten van Harry Potter Hemzelve wisten ze zowaar een groot publiek aan te boren met deze ouderwets goede spokenprent. Niet dat “The Woman In Black” uitsluitend drijft op Daniel Radcliffes kassa-aanzuigeffect. Integendeel zelfs.

De advocaat Arthur Kipps (een verrassend sterke Radcliffe) reist van Londen naar het landgoed Eel Marsh House, gelegen op een eiland in moerasgebied, ergens op de mistige boerenbuiten van Engeland. Alice Drablow, de eigenares van Eel Marsh House is overleden, en het is Arthurs taak om haar paperassen en erfenis op orde te brengen. Vier jaar daarvoor stierf Arthurs echtgenote Stella in het kraambed, waardoor Arthur alleen moet instaan voor de opvoeding van zijn zoontje Joseph, al krijgt hij gelukkig hulp van een nanny. Arthur is nooit echt mentaal hersteld na de dood van zijn vrouw, en de reis naar het mysterieuze Eel Marsh House is niet meteen van die aard om hem op het droge te trekken. Zo ziet niemand uit het gehucht hem graag komen, en iedereen met wie hij contact zoekt, wil hem beletten om naar Eel Marsh House te gaan. Toch zet Kipps door en vindt hij een behulpzame ziel die hem naar het verlaten landgoed wil brengen. Lang duurt het niet vooraleer Kipps er allerlei rare dingen hoort en ziet, inclusief een in het zwart geklede vrouw die door de tuin dwaalt. De legende wil dat die vrouw al ettelijke jaren in de buurt van Eel Marsh House rondzwerft, en de dorpsbewoners houden haar verantwoordelijk voor de dood van heel wat kinderen uit de buurt. Een theorie die steek lijkt te houden: vlak nadat Kipps de vrouw heeft gezien, sterft er opnieuw een kind. De dorpelingen vermoeden dat de terugkeer van de vrouw in het zwart te maken heeft met de komst van Kipps, wat meteen verklaart waarom ze hem liever kwijt dan rijk zijn. Kipps besluit het mysterie van de mysterieuze vrouw te doorgronden en keert terug naar Eel Marsh House, vastbesloten er de confrontatie aan te gaan met de onreine geesten die er een onderkomen vonden. Vraag is of dat kan zonder dat zijn eigen leven in gevaar komt.

Regisseur van “The Woman In Black” is James Watkins. En dat is geen onbekende voor bij de pinken zijnde horrorfans, daar de man een paar jaar terug tekende voor het ultragewelddadige “Eden Lake”, waarin hij de grindhouse-esthetiek verhuisde naar de Britse volksbuurten waar tieners zich als ware sadisten gedragen en niet kijken op een marteling/slachtoffer min of meer. “The Woman In Black” bewijst dat Watkins eveneens kaas gegeten heeft van “old school” horror. Bloederig is deze film geenszins, daar hij uitsluitend zijn heil zoekt in ouderwetse huiverscènes. Echt verrassen doet het eindresultaat niet: daarvoor zijn er al teveel gelijkaardige spookverhalen verteld en is “The Woman In Black” als puntje bij paaltje komt misschien iets té klassiek om op gelijke hoogte te staan met mijlpalen als “The Haunting”, “The Innocents” en “The Others”. Al bewijst Watkins op gezette tijden dat het zelfs in afgeleefde genres nog mogelijk is gevat uit de hoek te komen (de kans dat je nekvel er af en toe moet aan geloven is vrij reëel). Aangename “spooky stuff” dus voor de fans van flakkerende kaarsen en piepende vensterkozijnen.

Puristen kunnen (als ze het willen) wel een rondje muggenziften omdat scenariste Jane Goldman (de echtgenote van tv-persoonlijkheid Jonathan Ross en de vaste scenariste van Matthew Vaughn, regisseur van onder andere “Stardust”, “Kick-Ass” en “X-Men: The Last Stand”) een paar veranderingen heeft aangebracht aan Hills roman, zij het niet zo ingrijpend als Stanley Kubrick destijds Stephen Kings “The Shining” onder handen nam. De geest van de roman is wel degelijk behouden, maar door bijvoorbeeld de achtergrond van Kipps te veranderen (in het boek is hij geen weduwnaar) legde ze er wel eigen accenten in. Gelet op het geslaagde eindresultaat is daar alvast weinig tegen in te brengen.